Evacuatie van de Chileense mijnwerkers

In Augustus 2010 kwamen er een aantal mijnwerkers vast te zitten in een ingestorte mijn in Chili. De mijnwerkers zaten wekenlang vast diep onder de grond voordat ze ontdekt werden. Na een periode van 67 dagen vast te hebben gezeten onder de grond in een Chileense mijn, is de reddingsoperatie dan eindelijk van start kunnen gaan. Voordat er een poging kon worden gedaan de mijnwerkers te bevrijden was er ontzettend veel voorbereiding nodig om er voor te zorgen dat het proces veilig kon verlopen.

Voorbereiding op de evacuatie

De mijnwerkers bevinden zich op ongeveer 600 meter diepte onder de grond. Om de mijnwerkers te kunnen bereiken is er een schacht gegraven van 600 meter diep en de bedoeling was om de mijnwerkers met behulp van een capsule een voor een naar boven te transporteren. Maar voordat dit proces kon beginnen was het noodzaak dat de schacht stevig genoeg was om instortingsgevaar te voorkomen. Zo is het bovenste deel van schacht versterkt met een metalen bekisting om er voor te zorgen dat de capsule zonder gevaar de diepe afdaling kan maken.

Een langdurig proces

De reddingsactie zelf is een proces wat erg lang zal duren. Men schat dat het ongeveer een kwartier duurt voordat de capsule helemaal is afgedaald tot op de diepte waar de mijnwerkers vast zitten. Vervolgens kan er een mijnwerker in de capsule plaatsnemen waarna de tocht naar boven kan beginnen die eveneens ongeveer een kwartier in beslag zal nemen. De schatting van de duur van de complete reddingsoperatie ligt op ongeveer anderhalve dag, aangezien het 33 mijnwerkers zijn die gered moeten worden. Ook kunnen de weersomstandigheden nog een belangrijke rol gaan spelen, al wordt dat niet verwacht.

Het verblijf in de capsule

Elke mijnwerker zal zich ongeveer een kwartier lang in de capsule bevinden wanneer hij of zij naar boven wordt getransporteerd. In de Phoenix capsule, zoals deze wordt genoemd, is apparatuur aanwezig zodat men van buitenaf met de mijnwerker kan communiceren. Ook is er een camera aanwezig zodat de mijnwerker in de gaten gehouden kan worden. Tenslotte zijn er ook medische meetinstrumenten aanwezig waarmee de gezondheid van de mijnwerkers kan worden bepaald.

De procedure uitgelicht

Om te beginnen zullen er enkele reddingswerkers naar beneden worden getakeld met als doel om de mijnwerkers enkele belangrijke instructies te geven voordat ze naar boven zullen worden getransporteerd. Zodra dit is gebeurd zullen er enkele mijnwerkers naar boven gaan die in goede fysieke conditie verkeren, met als reden dat ze de reddingswerkers die zich boven bevinden kunnen bijstaan met de technische kennis die ze bezitten. Vervolgens zullen de meest zwakke mijnwerkers naar boven worden getakeld zodat deze als eerst afgevoerd kunnen worden naar het ziekenhuis.

Eenmaal boven de grond

Het is voor de mijnwerkers na 67 dagen onder de grond gezeten te hebben niet mogelijk om blootgesteld te worden aan het felle licht wat ze ervaren boven de grond. Ze krijgen daarom direct een zonnebril opgezet zodat de ogen van de mijnwerkers langzaam maar zeker kunnen wennen aan de verandering van licht. Naast een zonnebril zullen de mijnwerkers, na samenzijn met de familie die aanwezig is, naar het ziekenhuis wordt verplaatst voor uitgebreide controle.